جهان چهارم

یکی از رفقا رو بعد مدت ها دیدم می گم چی کار می کنی؟

میگه من بابابزرگم چند تا زمین چند میلیاردی داره که قراره بفروشه. تو خونوادمون کلا کسی کار نمی کنه

عاقل بودن هم مثل هر کار دیگری سود تصاعدی داره. فکر کن اگه به اندازه طول عمرت حرف عاقلانه بزنی مردم به اندازه طول تاریخ حرف هایی رو که می خواهند عاقلانه بودنشون را اثبات کنند به تو نسبت می دهند.

وگرنه کار ملانصرالدین و بهلول و سقراط و فلان قدیس مسیحی از چه بالا گرفته؟

اما اشکال کار این است که عاقلانه و غیر عاقلانه جمع میشه و یک "پکیج" بزرگ تشکیل می ده که نمیشه هیچ کاریش کرد...

درسته که خوبه آدم "مودی" نباشه. اما در عین حال باید پذیرفت که خیلی ها "مودی" هستند و فقط موقع "مود" مناسب باسد سراغشان رفت

به همین سادگی

پ.ن معادل فارسی خوب هم نداریم!

کدیور:

اینکه حکومتی بخواهد آنقدر این محدوده را مضیق و تنگ کند که "گناه" معادل "جرم" باشد، معنایش این می شود که حکومت به جای خدا نشسته است. اگر قرار بود خدا جلوی گناه بشر را بگیرد، اختیار را از او می گرفت.

نمی دونم خوبه یا بد ، که لوازم شخصی آدم تقلیل پیدا کنه به ابزارآلات

مساله این است که قدرت پیش بینی ما چه قدر خوبه ، در شطرنج قربانی دادن حرکت رایجی است که حریف معمولا به این علت فریبش رو می خوره که عمق کمتری از بازی رو می بینه. حرکتی می کنه که تنها بعد از ده حرکت دیگه اثرات منفی اش رو متوجه می شه.

و مگر غیر اینه که زندگی هم شطرنجی است!

و کارهایی که فکر می کنیم خیلی خوب و حساب شده است عملا بعد سالها می بینیم که چه نتایجی به بار می آره. مجموع اثرات بلند مدت یک کار خیلی بیشتر از اثرات کوتاه مدت اونه و جالب اینکه خیلی هم غیر قابل پیش بینی و تقریبا رندم است.مضاف بر اینکه هر چه اثر کارمان را بر مجموعه بزرگتری (مثلا کشور و جامعه) بررسی کنیم بیشتر رندم می شود.

یعنی دو عامل زمان و ابعاد به صورت نمایی بر خنثی بودن هر عملی تاثیر مثبت می گذارند

مثال فضایی: آیا اگر  دموکراسی حاکم بر آمریکا منجر به جنگ جهانی سوم و هزار سال بدبختی مردم اون کشور شود این دموکراسی خوب است؟ چه قدر احتمال دارد که این دموکراسی منجر به آن جنگ بشود؟

مثال دینی: کشتن اون پسره توسط خضر!

مثال ملموس: کار میرحسین بعد از انتخابات

نتیجه اینکه کمتر برای بشریت فکر کنیم! چرا که هر چه قدر هم زیاد فکر کنیم عملا بیهوده است. البته برای زندگی شخصی خود فکر کردن کماکان توصیه میشه چون هم عمر انسان محدود است و هم حیطه منافعش.

البته نتیجه بزرگتر و خطرناکتری که که متاسفانه میشه گرفت اینه که هر کسی کلاه خودش رو باید بچسبه...

یعنی کسی فکر نمی کرده آخر کار به اینجا برسد. فقط هر کس به اندازه احتیاط و ترس و یا کم عقلی خودش تبصره زده، حدیث جعل کرده و یا تفسیر کرده

بعد هم برای همین شکننده و بی اساس بودن، زبان رسمی کار، مثلا لاتین انتخاب شده که در دسترس همه نباشد و موضوع کمی پیچیده شود.هر وقت هم که کسی قصد ترجمه داشته و یا به زبان دیگری به موضوع پرداخته داعش کرده اند!

تازه اگر لاتین هم بلد باشی بدون این که کشیش باشی حق تفسیر و مطالعه و اظهار نظر نداری. حتما باید دوره توهم را بگذرانی اول.

پانتومیم تا کی؟

یک احساس خوبی هست که آدم بشینه برای خودش دل بسوزونه، خیالپردازی کنه و گریه با اشک یا بی اشک بکنه، خانوما خیلی دست درازی (ید طولا!)  دارند توی این کار. یعنی اگه از من بپرسند واقعا جزو لذت های زندگی از این حالت نام می برم.
اما چند وقتیه که کلا این احساسو ندارم. بخشی اش به این دلیل که هر واقعه بدی هم که اتفاق می افته سعی می کنم تقصیر خودم تو قصه رو هم ببینم و طبیعتا وقتی -هر چند کم- آدم خودش رو مقصر ببینه دیگه نمیتونه به خودش اون احساس ترحم عمیق رو داشته باشه

در مورد آخرالزمان و ظهور، پایانی که گفته می شه گر چه از لحاظ امید دادن به بعضی ها خوبه ولی این سوال رو پیش میاره که یعنی پروژه خلق آدم آخرش این قدر شکست می خوره که خدا باید امدادهای غیبی رو برای جمع کردنش بفرسته؟

یعنی خدا پروژه ناموفق هم داره؟

بابام میگه،

دنیا مثل یه "چیز" خیلی کوچیک می مونه

والله اعلم

مثل اینا که یه ماه مثل خر کار می کنند بعد یه شب مست می کنند همش رو خرج می کنند. فرداش هم عزاداری
من هم خیلی آدم خوبیم کلا. فقط یک کلمه حرف می زنم همه اش میره به فنا

بصیرت نداریم دیگه!