پست شماره 400

تو خنده دار بودن سریال ترش و شیرین بحث نیست ، ولی حرف من سر دو نکته است:

1-شاهین میگه خنده و طنز تواین سریال یکنواخت پخش شده، تقریبا همه جایش خنده دار است. ولی من با بی حوصلگی تقریبا کل سریال را میبینم تا چند جایش بخندم، من تا فکرم قلقلک داده نشه نمی خندم، زمین افتادن ساده یک نفذ یا یک پررویی تکراری نمی خنداندم، و بخش های عمده ای از طنز این سریال و موارد دیگر از این دست است، این را من به حساب بی سابقه بودن طنز در ایران می گذارم ، و اینکه این موارد هنوز برای بعضی از مخاطبین تازگی دارد، با گذر زمان امیدوارم حل شود.

2- اما من تراژدی قصه را توی منفی بودن شخصیت ها و داستان های با پایان بد می بینم، در بسیاری موارد خنده همراه با حرص خوردن است ، یعنی وجدان آدم از کار خنده داری که انجام شده ناراحت است، درست است که عطاران می خنداند ولی کل داستان انتظار آدم را برای اینکه جایی با پررویی بیش از حد او برخورد شود ناکام میگذارد .پولدار بودن در اینگونه سریال ها جرم است  ولی وقاحت یک ایراد کوچولوی قابل گذشت،

اصولا آنجه که سوژه خنده است ، بدجنسی و پررویی است برعکس نمونه های خارجی که سادگی و صفات معمولی و ضعف آدمهاست.