حسودی به آدمها مثل حسودی به در و تخته می مونه . درسته که آدمها برای خودشان شخصیتند ولی برای من و تو فقط جزو دکوراسیون دنیا هستند . رابطه مون باهاشون از جنس تعامله . همونطور که رابطمون با هر چیز دیگه ای از همین جنسه.
هر کسی دنیایی داره که فقط و فقط خودش توش تنهاست. مفهمومه؟

مفهومه.
حتما باید آدرس ایمیل بدم که بگم مفهومه؟