یعنی کسی فکر نمی کرده آخر کار به اینجا برسد. فقط هر کس به اندازه احتیاط و ترس و یا کم عقلی خودش تبصره زده، حدیث جعل کرده و یا تفسیر کرده
بعد هم برای همین شکننده و بی اساس بودن، زبان رسمی کار، مثلا لاتین انتخاب شده که در دسترس همه نباشد و موضوع کمی پیچیده شود.هر وقت هم که کسی قصد ترجمه داشته و یا به زبان دیگری به موضوع پرداخته داعش کرده اند!
تازه اگر لاتین هم بلد باشی بدون این که کشیش باشی حق تفسیر و مطالعه و اظهار نظر نداری. حتما باید دوره توهم را بگذرانی اول.
پانتومیم تا کی؟
یک احساس خوبی هست که آدم بشینه برای خودش دل بسوزونه، خیالپردازی کنه و گریه با اشک یا بی اشک بکنه، خانوما خیلی دست درازی (ید طولا!) دارند توی این کار. یعنی اگه از من بپرسند واقعا جزو لذت های زندگی از این حالت نام می برم.
اما چند وقتیه که کلا این احساسو ندارم. بخشی اش به این دلیل که هر واقعه بدی هم که اتفاق می افته سعی می کنم تقصیر خودم تو قصه رو هم ببینم و طبیعتا وقتی -هر چند کم- آدم خودش رو مقصر ببینه دیگه نمیتونه به خودش اون احساس ترحم عمیق رو داشته باشه
حواشی
