حالا بعضی اعمال مذهبی مثل مراسم محرم، زیارت امامزاده ها، خواندن ادعیه نا معتبر و غیره هستند که در خلال بحث و گفتگوی طولانی به این نتیجه می رسی که حداقل در شکل اجرای فعلی مبانی درستی ندارند و بی فایده و گاه مضرند و تنها دستاویز مدافعانشان همین مساله ذکر است!
سوال این است که هر کاری که شامل درصدی از ذکر بود خوب است؟ ارزش انجام دارد؟ مهم تر از آن - ارزش تبلیغ دارد؟ یا اینکه ثواب هم مثل هر کاری نیاز به محاسبه هزینه و فایده دارد؟
چرا ما در این مورد خاص عقلانیتمان متفاوت از عقلانیت معمولمان است؟
"نفی سیستم فعلی بدون هیچ راه جایگزین!"
و البته تفاوت ایران و امریکا رو هم نشون می ده که در آمریکا هیچ کس این آدمها رو حتی جدی هم نمی گیره اما در ایران اینها آن قدر قوی بودند که یک احمدی نژاد سر کار آوردند!
نکته اول:
فرض کنیم خاوری بی گناه بی گناه باشه، تو مملکتی که اول می اندازند زندان و اعتراف می گیرن یا به قول رفیق ارمنی مون اول می برند، اگر این همه تبلیغ روی گناهکاری شما میشد و بدتر از همه نسبت داده میشدید به مشایی و غیره اگر عاقل بودید می موندید یا می رفتید؟
ایراد از سیستم قضاییه که به هیچ وجه اعتماد به عدالتش نیست، نه اولش می تونه جلوی دزدی رو بگیره و نه بعدش می تونه دادرسی عادلانه برگزار کنه
قصه فقط مربوط به خاوری نیست، مهدی هاشمی هم همینه، اون دو تا امریکایی هم همین بودند. دادگاه های بعد انتخابات کلا همین بود. هر کس رفت دادگاهی هم برایش تشکیل نشد و هر کس ماند بدون دادگاه حداقل مدتها انفرادی رفت!
نکته دوم:
من نفهمیدم مشکل تابعیت دوگانه چیه؟ جرم حساب میشه؟ یا جزو شرایط ریاست بانک ملی این هست که تابعیت دوگانه نداشته باشیم؟
نکته سوم:
سه میلیون دلار ویلا خریدن برای کسی که مدتها در رده های بالایی بانکی بوده خیلی عجیبه؟ تو هیچ جای دنیا نیست و فقط در ایران هست؟
نهایتا
به نظر می رسه مساله اصلی اینجا هم عدالت نیست، مساله اینه که یک خبری درز کرده و همه خودشان را موطف می دانند که موضع بگیرند! وگرنه از روز روشن تره که مقصر اصلی سفارش کننده ها بودند و قانونی که نمی گذاره بانکها در یک سیستم عرضه و تقاضا نرخ وام را تعیین کنند و .....برو بالا!
این را از این جهت می گویم که از اسم ها نترسید، ماتریالیسم انگار به آن بدی که در کتاب ها نوشته اند نیست. چیزی است در حد افکار من!
و احتمالا خیلی مکاتب دیگر هم همین وضع را دارند، جمهوری اسلامی مکاتب دیگر را زیادی سیاه و سفید معرفی می کند. مغز ناب و جذابشان را از شما پنهان می کند.
]]>یکی از همکارهای 50 ساله به صورت جدی میگه من تنها چیزی که می دونم زنها دوست دارند چیزهای ترشه! اینه که همیشه لواشک یا آلوچه می خرم با پول نقد!
بنابراین کل این حرفها و احادیثی که می گه به حرف فقها گوش کنید - به فرض اینکه اعتبار داشته باشه و منظور گوینده هم دقیقا همینی باشه که امثال آقای صدیقی می فهمند - با فرض اینه که اون لحظه فقیه داره با فقاهت و فهم درست نظر میده. هر لحظه که باور پیدا کردی طرف حرفش بی مبناست یا غلطه باید بگذاری کنار.
یعنی کل قصه ولایت فقیه در هر صورت داره با فرض این پیش میره که تو در اون لحظه که فقیه یک حرفی میزنه اعتقاد قلبی داری که داره حرف دینی صحیح می زنه.اگه اعتقاد نداری نباید گوش کنی!
حالا هی رطب و یابس ببافید!
به قول علما این هم عیدی ما به شما!!!
مردی که چکش در دست دارد همه مسائل را به صورت میخ می بیند!
بعله. سران فتنه میخ های استکبارند!
]]>فکر می کنم به خاطر شرایط خاص ایران حتی خیلی روشن فکرها هم این تصور را دارند که پناه بردن از دموکراسی به لیبرالیسم فقط یک بهانه است که اصلاح طلبان به خاطر شکست در دموکراسی به آن رجوع میکنند. اما مساله واقعا جدی تر از این حرفهاست و باید بیش از اینها به آن پرداخته بشه.
حالا وقت بشه بیشتر در موردش صحبت می کنبم
خاورمیانه بیشتر تولید کننده تاریخ است تا مصرف کننده آن
بعله
دیگه یه کم ناچار توضیح دادیم براشون!
به این فکر کنید که کجا متولد شده اید؟ در چه سالی متولد شده اید؟ در چه خانواده ای به دنیا آمده اید؟ حاکم زمانتان که بوده است؟ اصولا کدام مدارس یا دانشگاه ها در زمان شما وجود داشته اند که بتوانید از میان آنها انتخاب کنید؟
مساله فقط فرق هزار سال پیش و صد سال پیش نیست، آیا کسی که در زمان سربازیش جنگ تحمیلی بوده با کسی که یک سال بعد جنگ به سن شمول (مشمولیت؟ مشامله؟) رسیده تفاوت نمی کند؟ آیا کسی که در بحران مالی 2009 شرکت تاسیس می کند فرقی با کسی که در حباب دهه 90 این کار را می کند تفاوت ندارد؟ آیا اینکه به همسر یا دوستانتان همکلاس بوده اید بیش از یک اتفاق است؟
اضافه کنید به اینها کارهایی را که شما انجام داده اید و با اثر اعجاب انگیز پروانه ای در زندگی تان تاثیر بیش از حد بزرگ گذاشته اند - یک لحظه اشتباه در رانندگی یا هر چیز و عمری دوندگی یا زندان یا...، یک آشنایی اتفاقی، یا رفتن به یک مکان خاص در یک زمان خاص و چند سال زندان...
و باز بیفزایید کارهای کوچک دیگران که در زندگی شما تاثیر بزرگ دارند. مثل راننده بیشعور که لایی می کشد و با شما تصادف می کند. یا پلیس وظیف شناس که اعصاب شما را تا حد سکته خورد می کند یا تاخیری که باعث نجات شما از سقوط یک هواپیما می شود.
به نظر می رسد که قالب و شرایط کلی زندگی شدیدا خارج از کنترل ماست. ما فقط بازیگر جزئیاتیم...یا به عبارتی خودمان را سر کار گذاشته ایم...
و البته اینها که گفتم فلسفه محض نیست. آیا در چنین شرایطی ما چقدر مسئولیم؟ هان؟
امروز مشابه این احساس رو در مورد فلسفه دارم. ابته کمی فرق داره. ولی احساس می کنم به نقطه ای رسیدم که باید یک ساختار و جهان بینی کامل را بسازم و اجزایش را با هم بسنجم که همخوانی داشته باشه. دیگه خوندن های پراکنده از این کتاب و اون کتاب و تکیه به قدرت تحلیلی که به صورت تفننی استفاده میشه کار را از این که هست جلوتر نخواهد برد...
]]>ِLittle Girl: Hey Dwight, I found the needle in the Heystack, Now what is my Prize?
Dwight: Nothng, Lesson of life, Some tasks are not worth doing
]]>